Tussen de regels ....
Niets spreekt zo sterk,
zo indringend als de stilte.
De sitilte in een bos, of een
verlaten kerkgebouw.
En ik wou dat ik écht durfde
luisteren. Fluisteren met haar.
Om het dan uit te schreeuwen.
'Nee, nee, ik wil niet langer streven.
Ik wil gewoon doen en ook dat niet altijd meer.'
Mij eerder als de stilte
tussen de regels nestelen.
En in het onuitgesprokene
heel aanwezig zijn.
c-Ingrid Larik-07/06/2026
